سعوط یا انفیه آن است که شخص به پشت بخوابد و بین دو کتف خود چیزی قرار دهد که آنها را بالا بیاورد به طوری که سرش سرازیر شود و آنگاه در بینی خود آب یا روغنی بریزد که شامل یک یا چند داروی ترکیبی است؛ و بدین وسیله دارو را به دماغ برساند و بیماری را به وسیله ی عطسه کردن از خود دور کند.
شاید بتوان روش استنشاق را که یکی از مستحبات موکد در دین اسلام است با این روش مقایسه کرده و بگوئیم، استنشاق یک روش پیشگیرانه است که از نظر سادگی و سهل الوصول بودن بهتر از انفیه است و اگر چه خواص درمانی آن به درجه ی سعوط و استعمال انفیه نمی رسد ولی اثرات خاص خود را دارد و بنابر قول بقراط به اندازه ای مهم است که می توان بیماریهای سر را با آن درمان کرد.
حضرت امام محمد باقر علیه السلام دوا در بینی چکاندن را یکی از بهترین دواها می شمارند؛ و امیرالمومنین علی علیه السلام نیز در آنجا که می فرمایند روغن بنفشه را در بینی بچکانید اشاره به همین روش دارند.
بوعلی سینا در کتاب قانون می گوید باید دارو را و هر چه که در حکم انفیه است در لوله ای کرده و در بینی پُف کنند. و یا می گوید: وقتی می خواهی داروی عطسه آور به بینی بیمار بریزی، بیمار را وادار کن که دهان را پر از آب کند و بر پشت دراز بکشد و سر را به سوی عقب خم کند، آنگاه قطره ی عطسه آور را در بینی اش بچکان و حتماً باید هر چه به بینی داخل می شود، آن را هر چه شدیدتر برکشد تا به بالائی ها برسد و دارو تأثیر لازم را بگذارد.
و نیز معتقد است که بهتر است بیمار قبل از به بینی کشیدن داروی تند و تیز، پارچه ی خیس شده در آب گرم را بر سرش بگذارد و هر گاه داروی عطسه آور کار خود را کرد، قطره هایی از شیر را باید در بینی بیمار چکاند و اگر به همراه شیر روغن های سرد هم باشد بهتر است و به نفع بیمار است.
رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم در روایتی که از ایشان نقل شده است عطسه را برای مریض نشانه ی سلامتی و راحتی بدن می دانند؛ و در روایتی که از حضرت ابی عبدالله علیه السلام به ما رسیده است پنج بیماری را در آن ذکر کرده اند که زیاد عطسه کردن باعث در امان بودن انسان از آن بیماریهاست (اول: جذام، دوم: باد زیانباری که در سر و صورت می افتد، سوم: فرو ریختن آب در چشم، چهارم: گرفتگی بینی، پنجم: بیرون آمدن مو از چشم)